Volgens wikipedia zijn deze pink kleurige eieren, " ไข่เยี่ยวม้า " of " kài-yîeow-máa " of duizendjarige eieren, gemaakt door het ei te plaatsen in een mengsel van klei en water; de klei hardt uit om het ei, en wordt geacht het ei gedurende een tamelijk lange periode (3 à 4 maanden) te preserveren. Of dit werkelijk overeenstemt met de methode die hier in Thailand gebruikt wordt is me nog niet duidelijk. De kleur van de eieren trekt wel aan tot nieuwsgierigheid.



Na een periode van circa drie maanden is de klei opgedroogd tot een harde korst, en zijn de eieren gereed voor consumptie.



Mijn nieuwsgierigheid is geblust, zou best lekker kunnen zijn..... mijn oog heeft er echter een afkeer van

Mijn oog ook.

Al moet ik wel zeggen dat mijn ervaringen met Isan eten zo zijn, dat hoe smeriger het eruit ziet, des te lekkerder het is.

Voor de liefhebbers, hier vindt je de Thaise manier van bereiding. (Thais geschreven)