Overal in Thailand stoomt moeder de vrouw elke morgen een portie "sticky rice", mijn vrouw ook dus. Elke keer dat die rijst gaar is, controleert mijn vrouw die nauwgezet, één keer zaten er bruinrode rijstkorrels tussen na het stomen. In paniek heeft ze heel de familie rondgetelefoneerd met de vraag of er iemand ziek of gestorven was. Ik begreep er niks van maar die rijst ging in een plastieken zak en ik moest met haar naar een tempel.
Daar vertelde de monnik ons dat we misschien dieven in huis zouden krijgen of een ongeval met de pick-up, maar dat we goed hadden gedaan om met die rijst tot in de tempel te komen. Na de nodige gebeden en zegeningen konden we terug naar huis.

Ik geloofde er de ballen van maar toonde het niet aan mijn vrouw uit respect.

Die namiddag moest ik mijn vriend gaan afhalen op de luchthaven, mijn vrouw dacht nog steeds aan het voorval met die khao deng en zei dat ik alleen kon gaan.

Op weg naar de luchthaven van Chiangrai (50 km) had ik miljaar toch een kleine aanrijding met een vrouw op een brommer!

Vanaf dan kijk ik ook sluiks eens s'morgens als mijn vrouw de dagelijkse rijst gestoomd heeft , ik weet nog niet wat te geloven maar das toch een raar toeval!

Ne mens zou er bijgelovig van worden.

mvg,

Marc.

PS.

Was nog vergeten dat in het Thai's de uitdrukking: " pai kin khao deng" wil zeggen: hij (zij) zit in de gevangenis.

mvg,

Marc.

Die uitdrukking kennen ze hier ook..... in het Thais geschreven " ไปกินข้าวแดง " of " bpai gin kâao daeng " komt er op neer, dat je in de " เรือนจำ " of " reuan jam " of gevangenis verblijft waar er weinig zorg aan het eten besteed wordt.

Nu, er is buiten het bijgeloof over de bruin - rode rijstkorrels nog het volgende..... wanneer na het koken van de kleefrijst, deze niet in de bekende balletjes kan gerold worden maar uiteen brokkelt .... gaat deze om dezelfde redenen naar de tempel.