Bij ons vierde bezoek aan "oma Moen" zijn de rupsen klaar om aan hun laatste slaap te beginnen. Daar ze tijdens de ontpopping naar zijdevlinder de fel begeerde zijdedraad doorbreken, zullen ze deze slaap niet meer overleven, en dienen ze gedood te worden vooraleer het zo ver is.
Aan de gelige kleur van de rupsen weet "oma Moen" welke rupsen klaar zijn om in de manden geplaatst te worden.





waar ze zich beginnen in te weven....



Met trots laat de zoon van "oma Moen" ons reeds een van hun eigen gemaakte eindwerken zien.....



word vervolgd....

Het einde van het verhaal is nog niet in zicht, dit van de zijderupsen des te meer.... Eens het cocoon volledig gesponnen worden ze zorgvuldig geplukt uit de speciale manden.......







om vervolgens aan hun einde te komen door onderdompeling in kokend water......







Het eindresultaat.... een mand vol waardevolle goudgele zijde draad, die we in volgende aflevering ter verwerking meenemen naar een weverij in een dorpje dichtbij Khon Kaen, Chonnabot genaamd.

We bevinden ons in Chonnabot, een dorpje een 30 kilometer buiten Khon Kaen.

Vooraleer onze zijde verwerkt kan worden, dienen eerst de gewenste kleuren bekomen te worden.
Hiervoor staan er een aantal natuurlijke kleurmiddelen ter beschikking.
De kleur rood wordt verkregen door onderdompeling in een bad gemengd met de "Morinda Citrifolia". De vruchten van deze boom worden in Azië rauw gegeten. De schors bevat een rode kleurstof en verhitte of verwelkte bladeren worden als pijnstiller voor uitwendig gebruik toegepast.
De gele kleur wordt verkregen door een extract van de geelwortel (Curcuma Zedoaria) toe te voegen, of gebruik te maken van een extract uit het hout van de Nangka boom (Artocarpus Heterophyllus).
Om zwart te verkrijgen gebruikt men dan weer een extract uit de Ebben hout. Ebben is een van de houtsoorten die per kilo wordt verhandeld. De reden hiervoor is de kostbaarheid van het materiaal: bomen die ebben leveren zijn in steeds toenemende mate zeldzaam.
Violet wordt bekomen door een extract van Luuk Waa fruit toe te voegen.
Ten laatste, voor de groene kleur maakt men gebruik van de Indian Almond (Terminalia catappa).
Andere kleuren worden verkregen door mengeling van voorgaande soorten, wat een vak op zich is.











Morgen nemen we blik achter de schermen in een weverij zelf.

We bevinden ons in een kleine ambachtelijke weverij in Chonnabot, waar we een kijkje achter de schermen mogen nemen. Er staan een 10-tal weefgetouwen opgesteld waar evenveel noeste arbeidsters, tegen een karig loontje, hun vaardigheden laten zien.





Een intens samenspel van handen en voeten brengt dagelijks per werkster 2 meter zijde op, waar ze 150 baht (3,5€) uitbetaald krijgen. Wie de 2 meter per dag niet haalt, wordt ook minder betaald......

Ik dacht dat er een einde gekomen was aan het verhaal over de zijderupsen, niets blijkt echter minder waar. Mijn natuurlijke nieuwsgierigheid bracht ons in contact met het "Queen Sirikit Sericulter Center" te Khon Kaen, waar we "uitzonderlijk" de toelating krijgen om het ganse proces te kunnen aanschouwen én fotograferen. Geen dagelijkse berichtgeving, daar we slechts één keer per week de ontwikkelingen kunnen gaan opvolgen.



Het ganse proces zal doorgaan in een twintigtal gebouwtjes, waarbij het eerste gebouw dat we betreden de koelkast is.



Hier liggen de eitjes voor een volgende generatie te rusten bij een temperatuur van 8°. Eveneens is elk legsel afzonderlijk genummerd om de herkomst te kunnen nagaan. Er is een onderscheid tussen twee soorten, waarvan ik veronderstel dat het om de Thaise (gelige) en Chinese (zwarte) soort gaat.... zal me later wel duidelijk worden.



Volgende week terug afspraak om het vervolg te bekijken.